Vol met vooroordelen begon ik gisteren aan de film Wit licht met in de hoofdrol Marco Borsato. Die vooroordelen komen natuurlijk door z’n muziek, het nasale gejammer komt regelmatig op de radio voorbij en er is geen ontkomen aan. In eerste instantie gaan z’n muzieknummers nog wel, maar gaandeweg zo’n nummer sta ik meerdere malen op om de radio zachter te zetten. Maar goed, het gaat over de film Wit licht en ik heb zo neutraal mogelijk geprobeerd te kijken.

De film gaat vooral over Marco Borsato die in de film Eduard heet. Tijdens de film blijf je alleen maar aan de zanger Borsato denken omdat de man gewoon bijzonder slecht de rol van Eduard neerzet. Verkrampt poogt Borsato een kok neer te zetten die erg emotineel is en daarbij een gezicht trekt alsof hij verschrikkelijk nodig moet poepen. Dat poepgezicht blijft de hele film aamwezig! Een zwart vriendje van het vervelende zoontje van Borsato wordt ontvoerd door rebellen en als kindsoldaat gebruikt. De kok Borsato trekt de jungle in om het vriendje te redden en ontpopt zich als een heuse wannabe Rambo. De vele shots van het verkrampte gezicht van Borsato afgewisseld met wat storende verhaallijntjes maken de film totaal kapot. Het thema kindsoldaat komt in deze film niet uit de verf, het enigste dat blijft hangen is het poepgezicht van Borsato.

De film is deze week te downen via het ftp-clubje…oordeel zelf maar.